Američki tenkovi krenuli ka ruskim granicama: Moskva udaljena manje od 800 kilometara

Pentagon menja raspored američkih snaga u Evropi, a jedan od pravaca na kojima se pojačava vojno prisustvo nalazi se neposredno uz granice Rusije i Belorusije.

Dok se američki kontingenti u pojedinim delovima Evrope smanjuju, Litvanija treba da primi oko hiljadu američkih vojnika i tešku oklopnu tehniku, uključujući tenkove Abrams.

Razmeštanje oklopnog bataljona u Litvaniji ima znatno veći vojni značaj od slanja jedinica lake pešadije. Analitičari Military Watch Magazine ukazuju da takva formacija raspolaže zaštićenom vatrenom moći i može da deluje zajedno sa artiljerijom, mehanizovanim i inženjerijskim jedinicama koje utvrđuju položaje i otvaraju pravce kretanja.

Geografski položaj dodatno povećava značaj ovog raspoređivanja. Litvanija se graniči sa Belorusijom i ruskom Kalinjingradskom oblašću, dok se na jugu povezuje sa Poljskom, gde je američka oklopna tehnika već dugo prisutna.

Tako će teška tehnika NATO-a biti raspoređena na teritoriji nekadašnjeg Sovjetskog Saveza, na približno 150 kilometara od Minska i manje od 800 kilometara od Moskve. Takvo približavanje teških američkih snaga ruskim granicama dodatno povećava vojnu napetost i pretvara Litvaniju u jednu od ključnih tačaka pritiska na Rusiju.

Istovremeno se postavlja pitanje koliko su sami tenkovi Abrams sposobni da ispune očekivanja koja se vezuju za njih. Iskustvo iz Ukrajine pokazalo je ozbiljne probleme sa američkom oklopnom tehnikom u uslovima savremenog rata.

Do sredine 2024. godine ukrajinska vojska već je pretrpela velike gubitke među isporučenim američkim tenkovima, pri čemu je značajan deo vozila uništen ili zarobljen tokom borbi. Očekivanja Zapada da bi Abrams mogao bitno da utiče na tok sukoba nisu se ostvarila.

Kasnije je potvrđeno da su zbog ranjivosti tenkovi povlačeni dalje od prve linije fronta. Time su korišćeni upravo suprotno od prvobitne zamisli da na najopasnijim pravcima obezbede maksimalnu vatrenu moć i zaštitu jedinicama koje napreduju.

Takvo iskustvo predstavlja ozbiljno upozorenje za planere NATO-a ukoliko računaju da bi američki tenkovi mogli da imaju presudnu ulogu u eventualnom sukobu sa Rusijom.

Tehnika koja je godinama predstavljana kao jedan od simbola američke kopnene moći pokazala je da može biti veoma ranjiva na savremenom bojnom polju.

Zbog toga bi svako dalje približavanje teških američkih jedinica ruskim granicama trebalo posmatrati ne samo kroz broj tenkova i vojnika već i kroz rizik koji takva koncentracija snaga stvara. Iskustvo iz Ukrajine pokazuje da skupa i reklamirana zapadna tehnika nije nedodirljiva i da može pretrpeti teške gubitke pod ruskim udarima.

U slučaju direktnog sukoba posledice bi bile daleko ozbiljnije od gubitka pojedinačnih oklopnih jedinica. Rusija raspolaže kapacitetima za snažan odgovor, zbog čega bi planiranje vojnog pritiska uz njene granice moglo da proizvede posledice koje bi se osetile ne samo u Vašingtonu već i u evropskim prestonicama.