Sin Gadafija i Jugoslovenke je crna ovca porodice: Zavodio žene i muškarce i igrao fudbal

Jedna od najzanimljivijih priča koja se decenijama vezuje za porodicu tiče se Sadijeve majke Safije Farkaš, udovice nekadašnjeg lidera. Na Balkanu i danas živi poznata teorija da je Safija rođena u Mostaru kao bosanska Hrvatica ili Mađarica, te da je prezime Farkaš dobila po dedi Ivanu koji je bio austrougarski činovnik u Hercegovini.

Prema toj priči, mladi Moamer Gadafi sreo je lepu Mostarku krajem 60-ih godina dok se nalazio na vojnom školovanju u bivšoj Jugoslaviji. Sa druge strane, zvanični libijski dokumenti navode da je ona rođena u mestu El Bajda u Libiji i da je radila kao medicinska sestra u bolnici u Tripoliju gde je negovala pukovnika tokom lečenja slepog creva 1970. godine.

Kako bilo, sa njom je diktator dobio sedmoro dece, a upravo je Sadi važio za najproblematičnijeg među njima. Njegova nekadašnja emotivna partnerka, Bugarka Dafina Mirčeva, javno je otkrila da Libija za njega nije imala granica i da je trošio oko 150 miliona evra godišnje na privatne avione, hotele sa 5 zvezdica i poslugu.

Uvek je sa sobom nosio kofer pun novca koji je dopunjavao jednim pozivom, dok mu je italijanski sud 2010. godine naložio da plati 392.000 evra za neplaćeni hotelski račun u Liguriji.

Maradona kao lični savetnik

Sadijeva opsesija sportom otišla je toliko daleko da je u domaćim takmičenjima uspostavio pravu strahovladu. U tamošnjoj ligi donet je bizaran zakon po kome je televizijskim komentatorima bilo strogo zabranjeno da izgovaraju ime bilo kog igrača osim Sadija Gadafija, pa su svi ostali fudbaleri na terenu oslovljavani isključivo po brojevima na dresu.

Igrao je za Al Ahli i Al Itihad iz Tripolija, bio je kapiten reprezentacije i predsednik Fudbalskog saveza, ali je maštao da zaigra tamo gde se igra vrhunski fudbal. Zahvaljujući bliskim političkim i poslovnim vezama njegovog oca i italijanskog premijera Silvija Berluskonija, Sadi stiže u tamošnju Seriju A i potpisuje za Peruđu 2003. godine.

Da bi spremio telo za vrhunski nivo, angažovao je čuvenog Dijega Maradonu kao stručnog konsultanta i kanadskog sprintera Bena Džonsona kao kondicionog trenera.

Ipak, njegova epizoda u italijanskim klubovima pretvorila se u promašaj. Za Peruđu je odigrao svega 15 minuta protiv Juventusa pre nego što je pao na doping testu zbog zabranjene supstance nandrolona, dok je za Udineze upisao samo 10 minuta, a za Sampdoriju nijedan zvanični meč.

Tajne depeše i zatvorske ćelije u Tripoliju

Iza kulisa glamura i skupih automobila krila se znatno mračnija strana Sadijevog života. U tajnim američkim diplomatskim depešama iz 2009. godine koje je objavio Vikiliks, diplomate su ga opisale kao osobu sklonu zloupotrebi droga i alkohola, koja je imala burne afere i sa ženama i sa muškarcima.

Upravo je njegova biseksualnost bila glavni razlog zašto mu je porodica ugovorila brak sa ćerkom vojnog zapovednika Al Kveildija al Hmeidija kako bi se zataškale glasine. Nakon pada režima 2011. godine, njegov bivši prijatelj i saigrač Reda el Tavarhi posvedočio je da ga je Sadi držao u privatnom zatvoru 2,5 godine samo zato što je odbio njegove homoseksualne ponude.

Kada je izbio rat 2011. godine ceo svet je gledao kako Sadi beži u Niger, odakle je izručen Libiji 2014. godine. Sledile su teške godine u zatvoru Al Hadba u Tripoliju, gde je bio optužen za gušenje protesta i ubistvo trenera Bašira al Rajanija.

Nakon što je u javnost procureo potresan snimak na kom se vidi kako ga čuvari tuku po tabanima, sud ga je 2018. godine oslobodio optužbi za ubistvo, da bi u septembru 2021. godine konačno bio pušten na slobodu u ime nacionalnog pomirenja.

Danas Sadi živi u Turskoj u potpunoj anonimnosti, ostavljajući iza sebe prošlost ispunjenu skandalima i nekadašnjim neizmernim bogatstvom.