Deda najpoznatije Albanke se školovao u Beogradu, ona krije priče svoje porodice

Besim Sahatčiju, deda Rite Ore, rođen je 2. oktobra 1935. godine u Peći, gde je završio osnovnu školu i gimnaziju. Potom ga je životni put odveo u Beograd, gde je upisao studije svetske književnosti na Univerzitetu u Beogradu. Studije književnosti prekinuo je zbog služenja vojnog roka, a jedno vreme radio je i kao prevodilac u izdavačkoj kući “Rilindja”.

Školovanje je nastavio na Akademiji za kazalište, film i televiziju u Zagrebu, gde je diplomirao pozorišnu režiju 1971. godine, nakon čega se zaposlio na Televiziji Priština. Tokom narednih decenija ostvario je zapažene rezultate u jugoslovenskoj kinematografiji, režirajući igrane filmove poput “Vetar i hrast” (1979) i “Nabujala reka” (1983), dok njegov film “Prelaz preko planine” iz 1980. godine nikada nije javno prikazan.

Osvojio nagradu u Beogradu

Najveće priznanje u Beogradu dobio je 1978. godine, kada je na Festivalu dokumentarnog i kratkometražnog filma osvojio prestižni Gran pri za dokumentarni film “117”. Ovo ostvarenje prikazuje svakodnevicu velike albanske porodice na Kosovu, koja je brojala čak 117 članova. Glava porodice nije mogla da zapamti ni imena svih ukućana.

Deda Besim imao je presudan uticaj na Ritu Oru, koja je ime dobila po njegovoj omiljenoj holivudskoj glumici Riti Hejvort. Pevačica se u intervjuima prisećala kako joj je govorio da bi voleo da se bavi filmom. Ljubav prema umetnosti prenosio joj je sve do svoje smrti, 20. oktobra 2005. godine.

Bekstvo iz Prištine 1991. godine i teški počeci u Londonu

Rita Ora rođena je 1990. godine u Prištini, u dobrostojećoj i obrazovanoj porodici, ali je bezbrižan život ubrzo prekinut. Otac Besnik bavio se privatnim biznisom, dok je majka Vera radila kao lekarka.

Po izbijanju rata na prostoru bivše Jugoslavije, porodica je 1991. godine donela sudbonosnu odluku da napusti Kosovo i preseli se u London, uz podršku dede Besima.

Preseljenje u Veliku Britaniju značilo je novi početak, ali i brojne izazove. Majci Veri posebno je teško padala jezička barijera. Uz brigu o troje male dece, morala je da uči engleski i nostrifikuje medicinsku diplomu kako bi mogla da radi u struci. Godine 2005, kada je imala 39 godina, suočila se i sa dijagnozom agresivnog raka dojke. Uspela je da pobedi bolest i izgradi uspešnu karijeru psihijatra u britanskom zdravstvenom sistemu.